نمی دونم تقدیر و سرنوشت ادما چطوری تعیین می شه. چه معیاری داره . اگرچه معتقدم خوشبختی و تعبیری که از اون می شه یه امر نسبی هست اما از طرف دیگه هم یه سری مسایل هست که باور عموم مردم قبولش کرده و و ناخوداگاه شده ملاک خوشبختی بعضی ادما. اگه بخواییم یه کم ادای روشنفکری در بیاریم می تونیم بگیم :نه!! اینجوری نیست.مثلا به فلان دلیل و منطق من اینجوری فکر نمی کنم و خلاصه ایده ال فکر کنیم بر اساس اون چیزی که منطقمون می گه نه اون چیزی که حاکمه، بعد از یه مدتی چون کاری از دستمون بر نمی اد یا در اون حدی که باید باشیم نمی تونیم باشیم دچار یه جور احساس سر خوردگی می شیم. یه طرف باور مردم یه طرف منطقی که با ذهنیت ها فرهنگ ها و ارزش هامون شکل گرفته و ایمان داریم بهش.کشمکش عجیبیه.

نمی دونم شاید درست نباشه اما شاید زندگی نهایتا 70 ساله یه ادم زیاد ارزشی نداشته باشه که بخواد خودش را غرق کنه توی مسایلی که کاری از دستش برای حل و رفعش ازش بر نمیاد.

بعضی وقت ها یه سری مسایل ارزش این را داره که ادم براش بجنگه.ولی بعضی مسایل برای ادم فرقی نداره پس بهتره ذهنش را درگیر این نکنه که به همه دنیا بفهمونه که این مساله درست نیست(که شاید مشمول نسبیت هم باشه)بعضس وقت ها ادم بهتره سعی کنه واقعیت ها را ببینه تا ایده ال ها را. 

حالا چی شد به اینجا رسیدم.

اره...بحث خوشبختی بود....احساس خوشبختی... شانس....موقعیت....رفاه....ثروت....ارامش....معنویات...و هرچیز دیگه ای ازش تعبیر به خوشبختی بشه.

چطور یه ادم می تونه اینا را داشته باشه،کیا اینا را دارن، چرا یکی مهندس معمار می شه یکی می شه یه کارگر ساختمونی.چرا یکی تزریقاتچی میشه یکی می شه فوق تخصص مغز و اعصاب...چرا یکی مثلا تراول 100 تومانی واسش پول خورده یکی خرج یک ماه خانواده اش...و خیلی مسایل دیگه که حتما همه شما هم به ذهنتون رسیده.

برای خوشبختی ادما به باور عموم!! خیلی ملاک ها هست شاید اولین چیزی که به ذهن خیلی ها می اد شانسه..خوب انکارش نمی کنم البته برای مسایلی که نمی فهمم چطور شده شاید بندازم گردن شانس .اما اگه بخوام منطقی نگاه کنم(اینجا که کسی نیست مواخذم کنه!!)احتمال شانس توی خوشبختی ادما خیلی کمه....

این یه رابطه دو دو تا چهار تا هست. من اگه می خوام یه معمار موفق باشم باید به اندازه یه معمار موفق تلاش کنم. من اگه می خوام یه ادم ثروتمند باشم باید تلاشم را خیلی بیشتر کنم. اگه می خوام ادمای مهم دورم باشن باید تلاش کنم اول خودم ادم مهمی باشم.و همینطور بقیه موارد.به امید شانس نشستن یه کار ابلهانه هست.

برای اینکه بهترین هارا بخواییم باید بهترین باشیم.

شاید هنوز وقت خیلی چیز ها نرسیده باشه.

خودم را خوب میشناسم مسایل عاطفی بد جور همه زندگیم را تحت تاثیر قرار می ده.

اگرچه بعضی وقت ها خیلی احساس تنهایی می کنم اما دلم نمی خواد راکد بمونم و همه زندگیم را صرف مساله ای کنم که از کارام عقبم بندازه.

می دونم به وقتش چیزی کم نمی ذارم. اما با همه تنهایی هام بازم ترجیح می دم تنها باشم نمی خوام زندگیم را راکد نگه دارم و به حد اقل ها قانع بشم. اگه بخوام می تونم ادم بزرگی باشم و اون موقع هم لیاقت  همه چیزای بزرگ را دارم.....نمی خوام اینا را از دست بدم. 

تو هم باید بتونی....باید......همه چیز را بذار به وقتش....

نمی دونم باید الان گله کنم یا چشمم را ببندم روی همه چیز

دیدن و تحمل ناراحتی کسایی که دوسشون دارم از تحمل ناراحتی خودم خیلی سخت تره. اگرچه خیلی ها فکر می کنن نسبت به همه چیز بی تفاوتم.

خودمم اصلا حال خوبی ندارم.

اما نمی خوام ناراحتیم چیزی به فکرای بقیه اضافه کنه. ترجیح می دم دراز بکشم و چشمام را ببندم و دعا کنم زود خوابم ببره.

 بعضی وقت ها طلوع خورشید حتی از پشت پنجره های بیمارستانم قشنگه!!!

بعضی وقت ها مجبوری با بعضی مسایل کنار بیایی !!!

بعضی وقت ها زیر تیغ نگاه خیلی ها هستی! و بعضی وقت ها سرت را مثل یه عنصر تنها می اندازی پایین  !!! و می ری و می ایی و ناخود اگاه تره هم برا هیشکی خورد نمی کنی!! اون بعضی وقت ها ٬ بعضی وقت ها یه جورایی  بی مسیولیتی تعبیر می شه٬ بعضی وقت ها غرور ٬ بعضی وقت ها هم به نهایت مسئولیت پذیری!! اما به هر حال حس خوبی بهم می ده وقتی سرم به کار خودم گرم باشه !

در کل الان تو فاز بی فازیم!!!

چقدر حرص می خوردم

چقدر زمین و زمان را نفرین می کردم.

خاطره ها زندگی ادما هستند.*

نمی خوام پشت پا بزنم  اما شدم مثل یه برکه که داره می گنده!! 

*شاید دارم مغلطه می کنم!!!

بعد از روزای پر هیاهویی که داشتم. به یه خورده ارامش واقعا نیاز داشتم.

می رم دانشگاه٬ کم کم اروم میشم.سعی می کنم همه چیز را به شوخی و خنده رد کنم و برای چند لحظه هم که شده از او ژست مسخره بیام بیرون.

اما نمی شه. نمی دونم این وسط دست کی توی کاره که نشسته تاببینه کی یه لحظه اروم شدم تا دوباره ذهنم را به هم بریزه.

خیلی تصمیما دارم اما هیچکدومو نمی گم

کاشکی ادما فقط خودشون توی زندگیشون دخیل بودند. وقتی احساس می کنی همه چیز داره به خوبی می گذره ٬ عصبانیت یه نفر دیگه که تو هم هیچ نقشی توش نداشتی همچنین گند می زنه به تمام ارزوهات و تصمیماتت که فقط می تونی بری پتو و بی صدا اشک بریزی که مبادا ناراحتیشون بیشتر شه.

کاش اگه چیزی را نداریم حداقل ادعا هم نکنیم که داریم.

زندگیم روی هواست.

با همه بی وفایی هام

با همه خسته گی هام

دلم نمی خواد کسی بهم بگه چکار کنم.

میفهمی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم نمی خواد واسه نوشته هام مواخذه بشم

دلم نمی خواد اینجا هم که  می ام حرف های کسی ذهنم را درگیر کنه

دلم نمی خواد کتاب روانشناسی افسردگی بخونم

دلم می خواد خودم باشم و خودم.

بسه دیگه.

نمی خوام کسی بیاد اینجا و چرت و پرت هام را بخونه

میرم یه جای دیگه

جایی که هیشکی نباشه

*وقتی زمان را گم می کنی٬ چه اهمیت داره که ساعت چنده؟؟

این روزا خیلی عصبی شدم ٬ به قول ..... : تو کلا فکر کنم ادم عصبانی هستی!

می خوام توجیه کنم می گم اینجوری نیست٬ اما خودمم می دونم شدم مثل یه چینی بند زده. یه تلنگر کوچیک از پا می اندازتم.

*دوباره شدم همون ادمه که توی همون بادکنکه هست که خودش را سپرده به باد..

می رم بافت گردی٬ با دکتر معماریان.

نمی دونم چه حسی باید بهم دست بده.

غروب غمگینیه.یه دلتنگیه عجیب غریب و صدای هایده هم تشدیدش می کنه.

نمی دونم شاید خودم هم دارم شرایطم را تشدید می کنم.

غروب ها را دوست ندارم

اونم وقتی غروب پاییز باشه...

ای پادشه خوبان

داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان امد وقت است که باز ایی....

*خیلی وقت بود ننوشته بودم شاداب!!

**نمی دونم چرا یه بارگی به یاد زابل افتادم

***با شرایط پیش اومده نمی دونم باید چکار کنم...